The Black Mamba's a female anti-poaching unit. “I climbed into a tree. When I looked down, I saw the lions there, big and roaring and trying to jump.” Nkateko Mzimba (26) tells the harrowing tale of her encounter with the pride of lions that she and her colleagues accidentally got too close to.
As a member of the Black Mambas, the all-female anti-poaching unit patrolling the 52.000 hectare Balule Nature Reserve, walking unarmed between the animals is a daily job for Mzimba. Early in the morning they start inspecting the fence, looking for cuts and tracks made by poachers.
Their presence has significantly discouraged poaching since the unit started in 2013. “As a female ranger, I am not carrying a gun”, Mzimba explains. “The men carry guns, which means we are stronger than the men. We show them women can do that.”
Mzimba’s colleague Winnie Nyathi (25) has two young children, who stay with her grandmother while she works her 21-day shifts at the remote bush camp. “I am the breadwinner for seven people. It’s not easy for me to provide for them, I miss them a lot, but I have to.”
Having been lucky to be recruited for the Black Mambas, she says she is one of few age-mates at her village to have a steady job. That’s why Mzimba and Nyathi can understand what drives people to poaching.
The first time they caught a poacher, they felt excited, but also sad. “When you ask them: ‘Why are you doing this?’ They say: ‘I have to support my kids at home. I’m not working, I don’t have a grant. How can I survive?’”, says Mzimba. “Stealing some meat here is making their kids have a uniform to go to school. It was painful, as I don’t have anything to help them.”
When Mzimba and Nyathi were children, growing up in villages close to the park, they would see foreign tourists passing by, coming to see the animals that they never got to see themselves.
“I don’t want to see the animals in the TV or in magazine, I want to see them in real life,” Mzimba remembers thinking. “When they recruited me to become a Black Mamba, I was so happy, because at least I’ll see these things for free.”
Over the years, being a Black Mamba has become more to them than just a job they do for money. Nyathi describes the quiet nights at their bush camp. “We can hear the birds singing, the lion roaring, the impala roaring too. That’s why we are protecting nature, we love it.”
“I don’t want that in 25 years we are having a big four,” she says, referring to the five game animals that dominate South Africa’s tourist marketing. “When we don’t have the big five, we are no longer going to have tourists or outside people. Our country will go down.”
About BORN FREE: Mandela's Generation of Hope
Children born in South Africa around 1994 are part of the Born Free Generation. This generation, the first to be born after apartheid, is supposed to bring unity and change to the country. They are Mandela’s human legacy: the first generation in which every South African has the same opportunities and racial segregation, on paper, is a thing of the past. They were to be the face of a new, free, and successful South Africa. Nelson Mandela always had a big heart for the youth, and would often refer to his dreams for the youth in his speeches. In this feature the born frees question the outcome of the dream Mandela had for them. They also talk about modern day racism; What is it like to be black, or colored in this modern day world? The South African story has many connections to other race related stories around the world.
Many born frees live successful lives, and are making careers that they wouldn't have been able to do during the old racist regime. There is a big group that is thriving in the new South Africa. But at the same time, there is still a long way to go. Corruption, crime and poverty are keeping many of the born frees captive. Instead of enjoying freedom and prosperity, this ‘born free generation’ struggles - sometimes even more than their parents - with unemployment and inequality. Official segregation may be a thing of the past, but class segregation seems to have taken its place. And for many South Africans, childhood is a time shaped by extreme violence and the aftermath of HIV and AIDS.
Note: More text available upon request
Dutch text:
“Ik klom een boom in. Ik keek naar beneden en zag de leeuwen. Ze waren enorm, ze brulden en probeerden te springen.” Nkateko Mzimba (26) vertelt het bloedstollende verhaal van haar ontmoeting met een troep leeuwen, waar zij en haar collega’s per ongeluk te dichtbij kwamen.
Als lid van de Black Mamba’s, de anti-stropers-eenheid die in het 52.000 hectare grote Balule natuurreservaat patrouilleert, is ongewapend tussen de wilde dieren lopen dagelijkse kost voor Mzimba. Voor dag en dauw begint ze met de inspectie van de hekken, op zoek naar gaten en sporen van stropers.
Hun aanwezigheid heeft stropen sterk ontmoedigd, sinds hun eenheid in 2013 begon. “Als vrouwelijke ranger draag ik geen wapen”, legt Mzimba uit. “De mannen dragen wapens. Dat zegt dat wij eigenlijk sterker zijn dan de mannen. We laten zien dat vrouwen dat kunnen.”
Mzimba’s collega Winnie Nyathi (25) heeft twee jonge kinderen, die bij hun oma wonen als zij haar diensten van 21 aaneengesloten dagen draait in het afgelegen kamp. “Ik ben de kostwinner voor zeven mensen. Het is niet makkelijk, ik mis ze ontzettend, maar ik moet wel.”
Door het geluk dat ze voor de Black Mamba’s werd gerekruteerd, is Nyathi naar eigen zeggen een van de weinige leeftijdgenoten in haar dorp met een vaste baan. Mzimba en zij begrijpen daarom wel wat mensen ertoe drijft om te gaan stropen.
De eerste keer dat ze een stroper betrapten, waren ze opgewonden, maar ook verdrietig. “Als je ze vraagt: ‘Waarom doe je dit?’ Dan zeggen ze: ‘Ik moet voor mijn kinderen zorgen. Ik heb geen werk, geen uitkering. Hoe moet ik anders overleven?’”, vertelt Mzimba. “Hier vlees stelen zorgt ervoor dat hun kinderen een schooluniform hebben. Het was pijnlijk, want ik heb zelf ook geen manier om ze te helpen.”
Als kind, opgroeiend in dorpen net buiten het park, zagen Mzimba en Nyathi buitenlandse toeristen langsrijden. Die kwamen naar de dieren kijken die zij zelf nog nooit hadden gezien.
“Ik wil die dieren niet alleen op tv of in een tijdschrift zien, maar in het echt”, dacht Mzimba toen al. “Toen ze me rekruteerden als Black Mamba was ik ontzettend blij, nu kon ik ze tenminste gratis zien.”
Door de jaren heen is Black Mamba zijn meer voor hen gaan betekenen dan alleen maar een baan die geld opbrengt. Nyathi beschrijft de stille avonden in hun kamp. “We horen de vogels zingen, de leeuwen brullen, de impala’s. Daarom beschermen we de natuur, we houden ervan.”
“Ik wil niet dat we over vijfentwintig jaar een big four hebben”, zegt ze, doelend op de vijf zeldzame wilde dieren die Zuid-Afrika’s uithangbord vormen. “Als we geen big five meer hebben, hebben we ook geen toeristen meer. Daar gaat ons land onder lijden.”
Over BORN FREE: Mandela's Generation of Hope:
De generatie die rond 1994 in Zuid-Afrika werden geboren worden de Born Free generatie genoemd. Van deze generatie, de eerste die na de afschaffing van apartheid werd geboren, wordt verwacht dat ze eenheid en verandering in het land brengen. Ze zijn Mandela’s menselijke erfenis: De eerste generatie waarin elke Zuid-Afrikaan gelijke kansen heeft en waar rassenscheiding, op papier, iets uit het verleden is. Ze zouden het gezicht van een nieuw, vrij, en succesvol Zuid-Afrika worden. Mandela had altijd een groot hart voor de jeugd en noemde zijn dromen voor de jeugd van in zijn speeches. In deze feature vragen de Born Frees zich af of Mandela’s dromen voor hen wel uitgekomen zijn. Ook praten ze over racisme vandaag de dag: Hoe is het om zwart, of kleurling te zijn in de huidige wereld? Het Zuid-Afrikaanse verhaal lijkt op andere ras-gerelateerde verhalen over de hele wereld.
Veel Born Free’s zijn succesvol, en hebben carrières die ze tijdens het voormalige racistische regime niet gehad zouden kunnen hebben. Een grote groep bloeit op in het nieuwe Zuid-Afrika, maar tegelijkertijd is er nog een lange weg te gaan. Veel Born Free’s zitten vast in corruptie, misdaad en armoede. In plaats van te genieten van vrijheid en voorspoed worstelt deze generatie - soms nog meer dan hun ouders - met werkloosheid en ongelijke kansen. Officieel is rassenscheiding verleden tijd maar het is vervangen door klassenscheiding. En de jeugd van vele Zuid-Afrikanen wordt gevormd door extreem geweld en de gevolgen van HIV en AIDS.
Meer tekst verkrijgbaar op aanvraag.
